La Bresse, Vosges, 17 mei 2026. Koud, maar zonnig weer. Ik druk mijn Garmin uit en drink het laatste restje iso uit mijn bidon. Vanaf de parkeerplaats kijk ik naar de finishboog van Granfondo Vosges. Hardrijders. De leegheid van die levens schokt me.
Vijf uur eerder ben ik wakker geworden door mijn kamergenoot. Naast het stuurbordje ook een startnummer opspelden? Gelletjes proppen in zijn achterzakken. Nog een keer de bandenspanning checken. Als volleerd naieveling heeft hij gisteren past uitgezocht wat eigenlijk een goede bandenspanning is. De deur slaat dicht. En weer open. Bidon vergeten. Ik draai me om en val nog een uur in slaap.
Er was geen onweer voorspeld in de Vogezen, wel regen. Toch stond mijn hoofd op onweer tijdens de verkenning. Twee graden bij de start. Dat hadden we in Nederland al maanden niet meer gehad. Vier laagjes, winterschoenen aan, toch maar overschoenen erover. Veel te warm aangekleed, hartslag- en vermogensmeters die halverwege uitvielen en een opkomende kniepijn. De winterschoenen had ik alleen voor wat duurritten gebruikt deze winter. Niet om eens flink op te klimmen.
Daarom reed ik tijdens de Granfondo Vosges mijn eigen ronde. Naar de bergkam, die volgen, daarna naar beneden. Klimmen het dal uit, en weer thuis. Terwijl mijn kamergenoot zat af te zien, dacht ik na over leuke Strava titels. “DENNIS BERGKAM! DENNIS BERGKAM! DENNIS BERGKAM!”. Genieten van het uitzicht, de hanggliders, de droom-Ferrari uit mijn jeugd.
Precies op tijd terug voor de finish van de Granfondo. Garmin uit, het laatste restje iso uit mijn bidon opdrinken. De beloning van de amateur die maandenlang 16 uur per week op de fiets gezeten heeft? Een bijna verlaten parkeerterrein, in de laatste 100 meter nog vechten met auto’s op de rotonde die geen voorrang geven. Op het parkeerterrein een handvol Mediofondo rijders die nog even uitpuffen, wat wives and girlfriends (de Belgen krijgen ze opvallend vaak mee). Vertwijfeling of je eerste of tweede bent geworden, dus alleen een klein vuistje over de finish. Hardrijders.
Dit was mijn droom. Uren trainen haalde het plezier uit het fietsen, maakten onzeker, deden twijfelen. Strava verversen, anderen hadden wel weer lange duurritten gemaakt. Uit schuldgevoel toch maar op de fiets. De bubbel was gebarsten, het einde van de tunnelvisie in zicht. Mijn droom is fietsen voor het avontuur, genieten van de natuur, het weer, en de wereld ontdekken. Bedankt, winterschoenen.
